سبک زندگی امام علی(ع)

نوشته شده توسط سردبیر

هر فردی بخواهد سبک زندگی قرآنی اسلامی داشته باشد، باید زندگی را از امام علی بیاموزد.  

 سبک زندگی امام علی(ع) همان سبک زندگی قرآنی و اسلامی است که باید شناخت و بر اساس آن زندگی کرد؛ زیرا آن حضرت(ع) در سایه تربیت پیامبر(ص) و قرآن بود و یکی از تبیین‌کنندگان و مفسران علمی و عملی قرآن بشمار می‌رود. سبک زندگی امام علی(ع) همان سبک زندگی قرآنی و اسلامی است. برخی از ویژگی‌های سبک زندگی امیرمومنان(ع)
در اینجا به برخی از مهم‌ترین ویژگی‌های سبک زندگی اسلامی امیرمومنان(ع) اشاره می‌شود. برخی از ویژگی‌های سبک زندگی امیرمومنان(ع)عبارتند از : حلال‌خواری و خشنودی خدا و پیامبر،پشتیبانی حق و سازش‌ناپذیری، رضایت خداوند اصل اساسی در سیاست علوی،عدالت‌خواهی و عدالت‌محوری، همدلی و همدردی با درماندگان، همدردی با مردم و یاوری محرومان، پیشتاز در عمل نیک و خیر،ارشاد و موعظه‌گری، سفره و خوراک، کار و تلاش، ساده‌زیستی،عبادت و طریق بندگی ،نقش نگین،پیمان روزانه با فرشتگان،فرزند صالح، روشنایی چشم

کارو تلاش از دیدگاه امام علی علیه السلام

امیرالمومنین علی علیه السلام قول را با عمل همراه کرد و از علاقه مندترین افراد به کار بود او از کار خسته و دلزده نمی شد حتی در ایام خلافتش شیوه اش را تغییر نداد و همچنان کار می کرد زمین شخم می زد و چاه حفر می کرد و به زراعت می پرداخت مردی امیرالمومنین را با بار شتری از هسته خرما دید از او پرسید: چه حمل می کنی؟ امام فرمود: صد هزار نهال خرماست. (1)امام علی علیه السلام با کوله باری از هسته خرما می رفت به او گفتند: ای ابوالحسن! چه با خود داری؟ امام فرمودند: اگر خدا بخواهد نخلهای خرماست و حضرت همه آن هسته های خرما را می کارد و دانه ای را باقی نمی گذارند و به خاطر تلاش و پشتکارش بی نیازترین شخص زمان خود بود و گفته اند: وی هزار بنده را با دسترنجش آزاد کرد. (2)با وجود کارهای فراوان و تلاش توانفرسایی که در مزرعه جامعه و دولت داشت هیچگاه وظیفه تربیتی خود در داخل خانواده فراموش نمی کرد او به خانواده اش در کارهای خانه کمک می کرد گفته اند: که امیرالمومنین علیه السلام هیزم جمع می کرد و آب می آورد و جارو می زد. (3)امیرالمومنین علیه السلام در کنار کارهای زیاد خود در اداره امور کشور وظیفه تامین معاش خانواده اش را فراموش نمی کرد در حالی که می توانست نیازهای خود را از بیت مال تامین کند.

امام همیشه راه سخت و دشوار را انتخاب می کرد تا به نسلهای آینده درسی را بیاموزد که در طول زندگی شان آن را به خاطر داشته باشند امام علیه السلام کار را دوست می داشت و می فرمود:

ان الله یحب المحترف الامین (4)؛ خداوند کارگر امین را دوست می دارد.

و هموست که می فرماید: الداعی بلا عمل کالرامی بلاوتر ان تتعب فی البر فان التعب یزول والبر یبقی (آنکه که دیگران به کاری فرا خواند و خود بدان عمل نکند مانند تیراندازی است که از کمان بی زه افکند اگر در خوبی خود را خسته کنی خستگی از بین می رود و خوبی باقی می ماند)(5)

با وجود تلاش زیاد و خستگی ناشی از کار چنان می نماید که گویی کاری نکرده است و شعار حضرت این بود: اذا فعلت کل شی ء فکن کمن لم یفعل شیئا؛ هر کاری را که انجام می دهی مانند کسی باش که کاری انجام نداده است. (6)آری امام علیه السلام پایان راه را آغاز مراحل دیگر قرار می دهد. و این نهایت اشتیاق و علاقه ای است که انسان می تواند نسبت به کار در خود داشته باشد. و چرا نه؟ وقتی کار در بسیاری از اوقات در ردیف حسب و نسب بلکه مرتبه ای بالاتر از آن قرار می گیرد؛

هموست که می فرماید:

من ابطابه عمله لم یسرع به حسبه (7)(آنکس که عملش او را به جایی نرساند حسب و نسبش او را به جایی نخواهد رساند.

 پی نوشت:

1- کلینی کافی: 5/74-

2- همان: 5/74/4-

3- صدوق، الفقیه: 3/104/457-

4- همان: 3/95/367-

5- ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه: 20/80/332-

6- همان ماخذ19/2580.

7- کلمات قصار، شماره 23/3-محقق حلی شرایع الاسلام، ص 391- ily}�@B�